Cassatt

Mary Cassatt - uczennica Degas. Urodziła się w 1844 roku w Pensylwanii. Zmarła w 1926 roku we Francji. Wychodząca od impresjonizmu. Jej ulubionym tematem była tradycja kobieca (szczotkowanie włosów etc. ) Wpływ na jej twórczość miał Degas, Monet i japońskie drzeworyty. Malowała rodzinę, dzieci swojej siostry, dom etc. Jest to obraz kobiety, jej miejsca w społeczeństwie amerykańskim. Delikatne portrety kobiece. Interesowało ją również macierzyństwo. Początkowo wystawiała swoje prace na Salonie Paryskim jednak po odrzuceniu jej prac w 1877 dołączyła się do impresjonistów. Mary Cassatt jest jedną z ulubionych tematów feministek amerykańskich.

Signac

Paul Signac urodził się w 1863 w Paryżu, a zmarł też tam w 1935. Był uczniem Seurata. Neoimpresjonista, przyczynił się do powstania pointylizmu. Swoją karierę rozpoczął jako architekt co jednak porzucił w wieku 18 lat. Dla niego liczyła się przedewszystkim wolność artystyczna. Stosował tematy utrwalone ; biblijne, chrześcijańskie. Miał danteistyczną wizję świata, operującą uogólniającymi pojęciami. Związany z anarchizmem francuskim.

"Portret Feneona" krytyka literackiego

Seurat

Georges Seurat urodził się w 1859 roku w Paryżu i zmarł tamże w 1891 roku. Zmarł na różyczkę czy tam szkarlatynę. Należał już do innego pokolenia.

W jego dziełach istnieje porządek, niemalże klasyczna konstrukcja, korzysta jednak z pointylizmu. Znamienne w jego malarstwie jest to, że tworzy wąską ramkę z "kropeczek". Jego obrazy się kończą, są określone. Jest to dosłownie okno na świat.

 Wyznacza pewien rytm w obrazie, dokładnie go konstruuje. To co było u impresjonistów niedopowiedziane, rozpłynięte u niego wraca na swoje miejsce. Częstym powtarzającym się motywem u niego są modelki przed lustrem.

Gauguin

Paul Gauguin późno zajął się malarstwem. Początkowo był urzędnikiem bankowym. Dopiero po zaprzyjaźnieniu się z artystami zajął się malarstwem. Wyjechał z nimi do Anglii (modne wtedy kolonie artystyczne).
Urodził się w 1848 roku w Paryżu, a zmarł w 1903 roku na wyspach polinezyjskich.
Miał silny i zdecydowany charakter, pełnił rolę przywódcy wśród młodszych kolegów.

Na początku malował pejzaże, modelki, pejzaże leśne.
Po wyjeździe do Brytanii jego styl okrzepł i ukazał swoje charakterystyczne cechy ;

• Wysoki horyzont (praktycznie brak nieba)
• płaska plama barwna
• silny kontur
• odrealnienie. Wyjście z impresjonistycznego impasu
• dążył do obiektywizacji

Wyjeżdża na Haiti i dalsze wyspy Polinezyjskie

Był dobrym portrecistą, potrafił uchwycić rysy postaci (na nim wzorował się van Gogh)

"Żółty Chrystus" - w bretońskiej scenerii. Umieścił go później w swoim autoportrecie.

 Często wykorzystywał wątki chrystologiczne w swoich pracach. Gauguin wielokrotnie przedstawiał się jako świętego, jako Boga. Porównywał swoje losy do losów świętych, ludzi kościoła. Stworzył swoistą hagiografię. 

Malarstwo Gauguina przez ówczesnych postrzegane było jako malarstwo symboliczne - jedna z dróg do wyjścia z impresjonizmu. 

Gauguin miał duży wpływ na malarstwo Polskie

• Władysław Ślewiński - spotykał się z Gauguinem, malowali swoje portrety. Bardzo zżyty z kolonią rosyjską z Point Avain. 
• Wyspiański - monumentalizacja postaci. Dyspozycja przestrzeni. Duże intensywne plamy barwne. Tonacja, koloryt. Podniesiony horyzont. Nawet malował w jego studiu i miał jego modelkę (od której najprawdopodobniej zaraził się syfilisem). 
• Witkiewicz - był w Londynie na naukach u Ślewińskiego

Łączenie tych orientalnych elementów z symbolami religii europejskiej. Skrzyżował dwie tradycje. Pod wpływem sztuki prymitywnej haitańskiej rzeźbił. Później inspirował się nim Picasso. 

Degas

Edgar Degas zaliczany do impresjonistów, jednak wykracza poza ich wrażeniowość. U Degasa możemy zauważyć już linię, kontur, obraz jest inaczej skonstruowany. Widać w tym jego pierwotne zainteresowaniem Ingresem (którego był wielkim wielbicielem).
Urodził się w 1834 w Paryżu, a zmarł w 1917 w Paryżu. Studiował tamże w Ecole des Beaux-artes. Początkowo malował sceny historyczne

Jego przestrzeń jest przemyślana, wymyślona konstrukcja migawkowości - kadr ucina postaci. Zauważalny jest także podniesiony punkt widzenia. Mistrz malowania scen 'podpatrzonych', tak jakby przypadkowych, naturalnych. 

Malował seriami np. Myjące się - przestrzeń konstruowana jest bardziej niż ciała modelek. Ciało jest tylko elementem przestrzeni powodujące linie napięcia, są jednak nie do końca organiczne. 

Malował także sceny z życia Paryża - bulwary, kawiarnie, pranie bielizny, robotników. Uwielbiał malować konie, sceny na wyścigach. Konstrukcja nieopiera się o perspektywę linearną. Widoczne są także u niego duże, puste przestrzenie których nie zyskuje dzięki jak na początku twierdzono migawce fotograficznej (którą wynaleziono dopiero w latach 80)

 Jednak najbardziej ukochał sobie tancerki. Była to pewnego rodzaju obsesja artysty. Tworzył również rzeźby woskowe, jedna z odlanych tancerek ma nawet tiulową sukienkę :)

Renoir

Auguste Renoir czyli tak zwany "malarz najgorszego gustu" ze względu na podejmowane przez niego tematy (podobające się, łatwe ; dzieci, kobiety, akty).

Urodził się w 1841, a zmarł w 1919 roku. Swoją artystyczną karierę rozpoczął od dekorowania zastawy stołowej. Stworzył ok. 6000 dzieł, nigdy nie jarał się tak pejzażem jak reszta impresjonistów. Przyjaźnił się z Monetem i Sisleyem.
Wzbudza duże zainteresowanie u feministek przez swoje liczne związki seksualne z wieloma kobietami. Jego obrazy nasiąknięte są seksualnością, posiadał umiejętność patrzenia inną niż Monet. Renoir w przeciwieństwie do innych impresjonistów używa czarnej farby, za pomocą której próbuje wydobyć inne, szuka kontrastów. Prowadzi swojego rodzaju 'rozgrywki kolorystyczne'. Za pomocą kolorów można zauważyć związek między Delacroix a Renoirem.

Pissarro

Camille Pissaro był postacią z którą środowisko impresjonistów bardzo się liczyło. Urodził się w 1830 roku, a zmarł w 1903 roku. Urodził się na wyspie należącej do archipelagu wysp dziewiczych. Mając 12 lat rozpoczął nauki w Paryżu. W 1852 wyjechał do Wenezueli. Jednak już w 1855 wraca do Paryża by podjąć naukę u Corota.

Początkowo zatem malował jak realiści a nawet barbizończycy. Później dopiero pojawia się więcej powietrza w jego dziełach. Do kompozycji wkrada się wrażeniowość, wyczucie światła.
Maluje głównie pejzaże - używa tektoniki (nie potrafi się jej wyzbyć), w pracach Pissarro czuje się konstrukcje, dzieło nie rozpływa się (ale miało to swoje plusy i podobało się np. Cezannowi)
Pissarro zbliżał się stylowo bardziej do neoimpresjonistów.